بسیاری از جریانهای سیاسی پیش از انقلاب 57 (روز واقعه) بر اساس ضدیت با نظام وقت پادشاهی ایران شکل گرفته بودند. تعدادی از آنها در حقیقت پس از اشغال ایران بوسیله قدرتهای داعیه دار دموکراسی و آزادی در سال 1320 و با حمایت مستقیم و غیرمستقیم آنها شکل گرفتند و تعدادی نیز با خطوط فکری که از سوی دو استعمارگر کهن روس و انگلیس و استعمارگر جدید ایالات متحده آمریکا به آنها تزریق می شد و یا تلفیقی از این افکار و مذهب تازی برای پیروان خود عقیده ای دست و پا کردند. وسیله مشترک همه این گروهک ها «مبارزه»، هدف همه آنها «سرنگونی نظام پادشاهی» و وحدت کلمه همه آنها «مرگ بر شاه» بود.از نظر آنها تنها «شاه» یعنی دیکتاتور و تنها «شاهنشاهی» یعنی استبدادی. ولی آنها فکر نمی کردند که پس از بر هم زدن این ساختار و وارد جرگه پر افتخار کشورهای انقلابی شدن چه خواهد ماند و چه خواهد شد. امروز که پس از بیش از سه دهه بوی تعفن وسیله و هدف و وحدت کلمه شان بیشتر می شود آنها مانده اند و پرسشهای بی پاسخ و تفسیر و توجیه و تحریف تاریخ. گاه با رفتار و کردارشان به شکل محافظان و مشاوران و مصلحان گروه حاکم عمل می کنند.  علت بی تحرکی بیشتر گروهکهای بازمانده از دوران پیش از انقلاب اینست که آنها هدفی ندارند زیرا نظام پادشاهی نیست که با آن «مبارزه» کنند، آن را «سرنگون» سازند و در «مرگ» بر آن گفتن با هم مسابقه بگذارند. چگونه فردی که آموخته و عادت کرده تقصیرها را بر گردن نظام شاهنشاهی بیاندازد می تواند با غیر از آن پیکار کند؟ رژیمی است که خودشان آورده اند و آشی است که خودشان پخته اند و این مصداق کامل این ضرب المثل است که: چاقو دسته خودش را نمی برد.